Beldurrik gabe
Uda bukatzear dugu eta Mundua ezer gutxi aldatu zaigu. Bazter askotan mina eta samina. Eta bitartean, festek Euskal Herriko bazterrak zipriztindu dituzte, batzuetan errealitate gordina samurtzeko eta besteetan, errealitate bera gordintzeko. Tamalez, festek sexu erasoak ere ekartzen baitituzte.
Eta bai, udalek gero eta protokolo gehiago ezartzen dituzte. Baina festak amaitu eta balantzea egiten denean, «sexu erasoak murriztu egin dira» esan eta lasai geratzen da zenbait. Sexu eraso bat lapurreta baten mailan egongo balitz bezala. Gero eta gehiago kezkatzen naute sexu eraso horiek; batez ere biktimek, eta nola ez, eragileek.
Zergatik eta zein unetan erabakitzen du gizonezko batek emakumezko bati eraso egitea? Munstro irudikatzen ditugu, baina pertsonak dira. Gure artean ditugu; ardi narruz mozorrotutako otsoak. Eraso eta eraso artean etxera joango dira, amari irribarre egingo diote edo bikotekideari muxu eman; «Ondoloin, maitea». Auskalo.
Hala ere ez dut eragiketa sinple bat egin nahi, gizartea ez da banatzen gizonezkoen eta emakumezkoen artean; alegia, zakila dutenen eta alua daukagunen artean. Ez gara bi bando. Ez dut sinetsi nahi joera naturala denik zakilarekin pentsatzea.
Eta ez. Ez zaituztet gizon guztiak epaitzen, ez zaituztet denak zaku berean sartzen, nola ba! Baina esnatu! Gai potoloak jorratzen jarraitu behar dugu; errespetua, askatasuna, berdintasuna, justizia lantzen segi etxean, eskolan eta kalean. Ezin dugu amore eman borroka honetan. Gure alabak kalera irteten direnean, gauez ibiltzen direnean, bakarrik bidaiatzen dutenean, beti gaude haiei norbaitek zeozer egingo dioten beldur.
Nire kasuan, duela 36 urte izan zen. Hondarribirantz nindoan errepide bazterretik korrika. Txirrindulari bat gerturatu zitzaidan; «¿Tienes hora?» Galdetu zidan. Nik begirada erlojura zuzendu eta une horretantxe bi esku nabaritu nituen nire titietan. Mutila nola hala bultzatu eta aurrera jo nuen, gertatu zitzaidana ezin irentsi hurrengo egunetan. Duela hamar urte, alaba Jaizubiako paduratik zihoan eta paretik zetorren gizon bat gainera bota zitzaion, lortu zuen hura saihestea eta aurrera egitea. Bilobak lau urte ditu eta zer esan behar diot? Ez joateko bakarrik korrika egitera? Ez irteteko gauez? Gizon horiek ez zituzten atxilotu, hor arituko dira beren bizitza egiten, izango dira mediku, irakasle, artista edo politikari. Baina nahikoa da! Edozein eraso, komentario edo txiste matxistaren aurrean ez gaitezen isilik geratu. Batu gaitezen denoi dagokigun borroka honetan ere. Aldarrika dezagun ASKATASUNA denontzat, beldurrik gabe.
