Maiatzean... kuku?
Hatsa eman zion Pazko-lili hark ene bihotzari eta esperantza ene herriari, eta oroitarazi zidan iragan Korrikaren komunitate-olatuaren indarra eta 2026ko Hatsaren poesia liburu berriaren aurkezpeneko talde-hauspoa direla Euskal Herriak bizirik indartsu segitzeko tresnetako batzuk, Euskal Herri osoa biltzen duen herri-ekimenak baitira. Harro-herria gara, euskara gara!
Urdinez beztiturik mundua den oihan basatian gaude. Ortzanaren eremuan bildu da euskararen mundua Senperen, eta laku bat orroka sumatu dugu baxoa euskaraz izan dadin aldarrikatzeko; izan ere, Frantziako Hezkuntza Ministerioaren inkoherentziak horrelako absurduetara garamatza, euskaraz ikastea baimentzen du, baina gero azterketa frantsesez egin behar da. Nik ere nahi nuke izan hutsik gabeko gizakia hain gogor izan gabe idazteko libre, urtxintxa bezala. Hitz solte asko jaurti ditut hilean behin eskualdeko Hitza honetan, eta iragan ostiralean 1.000. alea atera zela ospatu genuen Lezon. Oarso Bidasoko Hitza-ri zorionak eta urte askotarako: guk ikus dezagula!
Hitz hutsak dira hauek, agian inork irakurtzen ez dituenak. Hitzak edo (h)i(t)z isilak barnean ditut, energia baten gisa «(h)izkutaturik», kukuturik. Ez dut kukurik entzun udaberri-hasiera honetan, eta bai xoxoa eni kantuz maiatzean. Maiatzean zozoa izaki honi mintzatzen ari; poesia jalgitzen zait isil, Hatsaren poesia bildumaren etorkizunaz mintzo zait barneko korrontea: poesia-bildumen geroa poesia-tailerrak omen dira, benetako poemak idazteko aukera, Adimen Artifizialari (AA) tarterik utzi gabe inprimatutako liburuetan. AA asmatu ote dugu adimen naturalaz ez dakigulako deus ere, funtsean ez dakigulako adimen naturala nola menderatu? Adimen naturalaz ohartzeko aski da egunean zortzi minutu geure buruarentzat hartzea eta eskuak gorputzean pausatzea… barnekoa sentitzea eta gozatzea!
Horren ordez ChatGPTri edota Latxari galdegiten diogu poema bat nola idatzi, baina ‘mintzalagun’ elektroniko horrek ematen digun poemak ez digu ezer sentiarazten, ez baita benetakoa, hezur-haragizkoa. Benetakoa da pantailetatik harago gertatzen dena, begiradak gurutzatzea eta elkar hunkitzea, elkar sentitzea, begietara begiratzea. Benetako poema horrela ateratzen da, benetako topaketetatik liburuetatik baino gehiago. Ala ote? Ala niri xoxoak jo al dit udaberri honetan eta xoratu egin ote naiz, burua galdu ote dut?
