Elkartasun garaia
Iker Fernandez, Koldo Gorostidi eta Rebeca Wilkinson. Mikelazulo kultur elkartea: XVI. Herrien Astea, 2011. urtea. Krisi globalaren zurrunbiloan, aurten munduko hainbat herrialdeetan eman diren altxamenduetan duintasunaren esanahiaz beteriko leku-izen-izar berriak piztu dira geure hiztegietan: Tarhir, Puerta del Sol, Sintagma, Plaça de Catalunya, Ocuppe Wall Street. Aldarri propio eta bereziak leku bakoitzean, baina ahalegin eta nahi berdintsua mundu zabalean. Krisi globalaren aurka munduko herrietako %99aren aldarria entzun da. Herrien Astea ibilbide horretan kokatzen da. Izan ere, munduko aberatsenek (%1) 2008an hasitako krisia eztandarazi zutenetik, langileekiko (%99aren) jazarpena geroz eta gogorragoa bihurtzen ari da. Berriz ere gosete are larriagoak, langabeziaren izurritea, demokrazia bahitua, informazio manipulatua. Etengabe, neurriz neurri eta diskurtsoz diskurtso, geure kontzientzietan beldurra, ezintasuna, etsipena, angustia eta sumisioa barneratu nahian dabiltza. Eta ezinegon sentimendu hori zitalki xaxatuz, krisiaren errudunak zurituz baztertuen artean lehia, zatiketak eta elkarrekiko ezin ikusiak sorrarazi nahi dituzte. Finantza erakundeak eta gobernu morroiak seinalatuz eta horiei aurre eginez, etsipenaren aurkako eta xenofobia eta arrazakeriaren aurkako funtsezko ekintzak izan dira mobilizazio horiek guztiak. Hasieratik eta urte hauetan guztietan, Herrien Astean geure artean bizi diren beste herrialdeetako kideak (etorkinak) ezagutzen eta elkarrekin kultura lantzen aritu gara. Geure artean etorkinak dira krisiaren kolperik latzena jasaten ari direnak. Eta krisiaren aitzakian migrazio [...]
Iker Fernandez, Koldo Gorostidi eta Rebeca Wilkinson. Mikelazulo kultur elkartea: XVI. Herrien Astea, 2011. urtea. Krisi globalaren zurrunbiloan, aurten munduko hainbat herrialdeetan eman diren altxamenduetan duintasunaren esanahiaz beteriko leku-izen-izar berriak piztu dira geure hiztegietan: Tarhir, Puerta del Sol, Sintagma, Plaça de Catalunya, Ocuppe Wall Street. Aldarri propio eta bereziak leku bakoitzean, baina ahalegin eta nahi berdintsua mundu zabalean. Krisi globalaren aurka munduko herrietako %99aren aldarria entzun da. Herrien Astea ibilbide horretan kokatzen da.
Izan ere, munduko aberatsenek (%1) 2008an hasitako krisia eztandarazi zutenetik, langileekiko (%99aren) jazarpena geroz eta gogorragoa bihurtzen ari da. Berriz ere gosete are larriagoak, langabeziaren izurritea, demokrazia bahitua, informazio manipulatua. Etengabe, neurriz neurri eta diskurtsoz diskurtso, geure kontzientzietan beldurra, ezintasuna, etsipena, angustia eta sumisioa barneratu nahian dabiltza. Eta ezinegon sentimendu hori zitalki xaxatuz, krisiaren errudunak zurituz baztertuen artean lehia, zatiketak eta elkarrekiko ezin ikusiak sorrarazi nahi dituzte. Finantza erakundeak eta gobernu morroiak seinalatuz eta horiei aurre eginez, etsipenaren aurkako eta xenofobia eta arrazakeriaren aurkako funtsezko ekintzak izan dira mobilizazio horiek guztiak.
Hasieratik eta urte hauetan guztietan, Herrien Astean geure artean bizi diren beste herrialdeetako kideak (etorkinak) ezagutzen eta elkarrekin kultura lantzen aritu gara. Geure artean etorkinak dira krisiaren kolperik latzena jasaten ari direnak. Eta krisiaren aitzakian migrazio legalaren kontrola geroz eta estuagoa ezartzen ari da, eta paperik gabekoen aurkako erasoa indartzen ari da. Alde batetik, neurri eta baldintza legal eta instituzional gogorragoak; gainera, indar politiko arrazistak, beldurrean eta harrokerian oinarrituriko diskurtso zital eta manipulatua erabiliz hazten ari dira; diskurtso horiek, azkenik, jendartean errotzen ari dira.
Mikelazulok, XVI. Herrien Astean, bilakaera horren aurrean gogoeta bat zabaldu nahi du:
– Emigratzea eskubidea da. Emigratzera bultzatzen duen pobrezia krimena den bezala, emigratzea bera eskubide bat da. Bizitzeko eskubidea da. Eta eskubide horri trabak jartzen zaizkio Europan estatuz estatu onartzen ari diren lege, neurri eta diskurtsoekin.
– Krisiaren eragileak ez dira etorkinak. Lotsagarria eta bidegabekoa da ekonomiaren eta bizi baldintzen okerrera jotzearen kulpa etorkinen gain botatzea. Eta are zitalagoa instituzio politiko nagusietatik eta hedabide handienetatik harrotzen ari den pentsaera: migrazio eskubidea merkatuaren aginduen pean jartzea, etorkinen kriminalizazioa, iruzur egile gisa aurkeztea, eta jatorriaren arabera giza-eskubideak bereiztea. Aitzitik, etorkinen eskubideen defentsa, geure buruaren defentsa da.
– Inbasio eta gatazka kulturalaren alarmismo gaizto guztietatik urrun, produkzio kulturalean diruaren jabeek duten kontrola da arazoa. Eta arazoaren desitxuratzea da kultur desberdintasuna etorkinen eskubideari traba jartzeko aitzakia bihurtzea. Elkarrekin, bai, kultura kritiko, irekia eta anitza, eta horretan euskararen sendotasuna elkarrekin lantzeko abagunea dugu
– Elkartasunaren garaia da. Baztertuen arteko elkartasuna lantzea premia nagusia da. Baztertuenak, etorkinak, lan horren muinean daude. Langabe eta prekario, prekario eta langile finko, gazte eta jubilatuak, gizonezko eta emakumezko, bertan jaioak eta kanpoan jaioak elkarrekin hartuak, gizartean %99 gara. Horretan beharko genuke batera jo instituzioek eta mota guztietako elkarteek.
